Brecht (19) en Hanne (18) waren een week lang
Stikster

De kleren maken de man, maar wie maakt de kleren?

Hanne: Pakistan, China of Portugal: dergelijke exotische bestemmingen vind je op de etiketjes van kledingstukken uit pakweg Zara, Labels of H&M. Zowat al onze sokken, ondergoed of bedlinnen worden in het buitenland gemaakt. ‘Made in Wevelgem’ zal je er niet snel op zien pronken. Nochtans, daar vind je een van de weinige stikateliers die België nog rijk is, en waar Brecht en ik een week lang aan de slag gaan als stikster. Voor ons werk genoeg in stikatelier Celesta: ik klik mijn lamp aan, speld wat naalden op mijn mouw en duw de pedaal in.

Ik maak mijn eigen kleren zelf – Trui

Het atelier van Celesta splitst zich op in drie categorieën; haute couture (ja, dure ontwerpers met rare kleren, ja), speciale lingerie en fabrieksontwerpen. Maar elk stuk begint bij een getekend ontwerp dat aangeleverd wordt door een externe, creatieve ontwerper. Iets waar ik de ballen van begrijp. Voor mij zijn de technische tekeningen mooie afbeeldingen van kleren, maar daar blijft het ook bij. Voor de stiksters is het dagelijkse kost. Bij Celesta werk je voornamelijk aan kledij maar als stikster is het ook mogelijk dat je de opdracht krijgt om tenten, kussens, matrassen, meubelhoezen, parachutes te stikken, of een onderdeel ervan.

Roadies - Stikster - Gr-25

Lap, ik ben den draad weer kwijt

— Hanne

En toen schiep Brecht een trui

En toen schiep Brecht een trui

Zonder levende handleiding ‘Trui‘ zou ik in plaats van een rokje een hoop lappen stof aan elkaar gestikt hebben, doelloos en lelijk. Zonder technische kennis verdwaal je heel snel tussen alle onderdelen. “Wanneer jij een stuk ondergoed ziet, vind je dat mooi of lelijk. Wanneer wij datzelfde stuk zien, gaan wij eerst na hoe dat in elkaar zit,” vertelt stikster Trui. “De kwaliteitscheck komt op de eerste plaats. Voor een stikster is het moeilijk om iets te kopen waarvan je weet dat je het zelf mooier kan maken.”

Hallo onderbroekenhemel, mag ik hier komen wonen?

— Hanne

Voor Brecht bestaat er geen mannelijke versie van de job ‘stikster’.

Patronen tekenen is geen part of the job stikster, dat gebeurt door de technische tekenaars. Je moet ze wel begrijpen en exact uitvoeren. De patroononderdelen leg ik verspreid over een grote lap stof. Die worden vervolgens op de stof gestreken. Dat bespaart de stiksters een heel gedoe met het samen spelden van patroon en stof, zeker wanneer het om een grote lading gaat. Voorzichtig knip ik stofje per stofje uit met een mega professionele stofschaar. “Om te overleven in deze job, heb je heel veel geduld nodig,” beschrijft Brecht in zijn jobrapport.

Naaien is (opnieuw) hip

Roadies - Stikster - Gr-37Vroeger was je als vrouw een uitzondering wanneer er geen naaimachine in je huis stond. Elk meisje of vrouw kon overweg met een naaimachine. Maar toen kwam het tijdperk van de confectie en kocht vrouw- en manlief al hun kleding in de winkel. Dat hippe mama’s en alternatieve tieners opnieuw de drang voelen om met naald en draad aan de slag te gaan, is het bewijs dat alles terug komt. “Tijdens een naaiopleiding leer je heel wat bij, maar de beste leerschool is die van een persoon met verstand van naaien, ” vertelt stikster Trui ons, “en bij voorkeur je mama of oma.”

- Hanne -

 

 


Alle foto's van alle jobs

 

 

Geef een reactie

Brecht en Hanne waren ook