Brecht (19) en Hanne (18) waren een week lang
Roadie

Hanne: De band School is Cool zoekt roadies en kunnen ons krijgen. Niet elke tourbus is een mastodont met geblindeerde ramen en decadente feestjes vol wodka en dinokoeken, dus rijden we, synchroon met de tourbus, mee met chauffeur Harry richting Hamburg en Berlijn. Brecht en ik vliegen de band om de hals als ze in Hamburg muziekclub Molotow binnenlopen. We schudden deftig handjes met roadie Kay, onze leermeester. Een weekend lang staan we hem bij om de twee geprogrammeerde optredens in goede banen te leiden.

Ze huren mij in om te stressen – Kay

Pitbull tussen de kippen

Onze eerste opdracht is alles uitladen. Hoe groter de band, hoe meer je als roadie in je eentje moet sleuren. In realiteit steken de meeste muzikanten een handje toe. Na minder dan een uur staan alle instrumenten én muzikanten zo hard te blinken op het podium, dat het wel lijkt alsof we in een discohut spelen. “Het eerste uur moet alles supersnel vooruit gaan, anders verzuipt de hele planning.” Roadie Kay, ex-student van de Pop- en rockschool, is een jonge puppy van vierentwintig, maar een echte pittbull als het op zijn werk aankomt. Ik loop van hier naar daar achter zijn gat, tussen de rest van de kippen. “Loop ik in de weg?” “Waar kan ik nog helpen?”

overzicht

Als roadie bewaak je altijd en overal het overzicht

— roadie Kay

Het leven zoals het is: backstage

groepVoordat het optreden begint, maakt roadie Kay nog een laatste, belangrijke check. Staat alles op zijn plaats? Staan er flesjes water onder de micro’s? Liggen er zweetdoekjes klaar? Na het backstagegeleuter met de artiesten – “Buttplugs in de vorm van een oude vrouw of zo groot als een dikke vuist, echt zot jong.” -, kruipen Brecht en ik tussen het publiek. De voorste rij is van ons en van niemand anders. Niet echt professioneel, want echte roadies staan in de coulissen voor wanneer er iets fout loopt op het podium. Heupwiegend dans ik de show uit.

Wanneer roadie Kay vier vingers opsteekt, weet de hele band hoe laat het is.

— Hanne

op-afbouw

Na het concert komt de band eerst een beetje bij, dankzij de dinokoeken, flessen wodka en snoepjes die ze toegestopt krijgen via hun rider. Dat is de lijst vol verzoekjes van eten en drinken die de roadie of tourmanager op voorhand opstelt. “Binnen het kwartier mag er geen enkel spoor van School is cool meer overblijven op het podium”, timet roadie Kay. “En daarna de instrumenten inpakken op het podium.” Kay werkt tegen de klok en met harde hand. Ik heb geen flauw benul van wat het verschil tussen een akoestische en een basgitaar is. Of welk instrument in welke case past. Iets waar Kay geen drie seconden bij moet nadenken.

Meer dan sleuren en shaken

Ik heb het kot kapot gedanst, gezongen en heupgewiegd. Maar roadie zijn is meer dan enkel shaken en sleuren. “De verantwoordelijkheid die op je schouders hangt, is niet te onderschatten,” schrijft Brecht in zijn jobrapport. Zoals bijvoorbeeld water en handdoeken klaarleggen, GPS spelen, vertaler-tolk voor eender welke Duitser zijn. En achteraf, wanneer de muziek op is, mee in de drank en op de dansvloer vliegen. ‘t Was best rock ‘n roll, met momenten ook best lang en veel wachten. Geef mij in het vervolg maar een micro in plaats van een horloge, én een callsheet. Wanneer ik in zo’n club kom, verkies ik toch heel fel het dansen en zingen boven het sleuren en heffen.

– Hanne –

 

Reacties zijn gesloten.

Brecht en Hanne waren ook