Brecht (19) en Hanne (18) waren een week lang
Drukker

Hanne: “Houd uw ogen open Hanne, niet plooien, kom zeg. Zo lastig kan de job als drukker toch niet zijn?” Mijn hoofd en lichaam spreken elkaar een hele week tegen. Met een wekker die het om vijf uur ‘s morgens op janken zet, is het logisch dat mijn lichaam in de knoop zit. De drukkers van Albe de Cocker drukken in shiften. Ik druk mee met de vroege shift, Brecht werkt de late shift, want working nine to five is zó 1981. Sorry, Dolly Parton.

“Het lawaai hoor ik niet, maar ik voel wel de trillingen.” – Kurt

Vroeger was alles beter. Of toch niet. Bij drukkerij Albe de Cocker worden zowel de klassieke machines uit 1960 als de ultramoderne modellen gebruikt. Ik krijg een plekje bij de RAP acht HUV. Dat is een drukmachine die dubbelzijdig vier kleuren (magenta, cyaan, zwart en geel) drukt. Tegelijkertijd belicht ze de inkt zodat die door de hitte van de lamp meteen droogt. Handig, want inktvlekken op je lichaamsdelen vermijd je best. Die krijg je enkel weg met een bijtend en fel geurend product. “Heb je zo wel voldoende kleuren om bijvoorbeeld een schone zonsondergang te drukken?” vraag ik lichtjes onzeker. Coach Maxime stelt mij gerust. “Met deze vier kleuren drukken we alle soorten kleuren en tinten.”

DSCF5119

Met papier technische kunst fabriceren.

— Hanne

DSCF5372

De offsetplaats is hier koning.

Elk product dat uit de machine rolt, ziet er anders uit. Het werk dat de machine fixt, is daarentegen monotoon. Vanuit de dienst planning krijgen we te horen wat we moeten drukken. De opdracht wordt snel duidelijk wanneer ik de drukproef te zien krijg. Ik zet offsetplaten in de verschillende kleurbakken en steek het juiste papier klaar. Kunst, maar dan uitgevoerd door de machine. “Jammer dat de ambacht wat verdwenen is uit de job van drukker,” schrijft Brecht in zijn jobrapport.

Vervolgens laad ik de job in de computer en zet de machine op punt. Om te zien of de kleuren perfect zijn, drukken we een testreeks. Met een loop check ik of de kleuren voldoen aan de eisen van de klant. Na het checken gaan alle proefdrukken de recyclageprullenmand in. Wanneer alles er netjes uitziet, jaagt de machine tegen vijftienduizend papieren per uur door de rollen.

groot

Brecht traint zijn ogen op het scannen van kleurfouten.

Als de machine flink zijn best doet, is het mogelijk om zonder inktsporen of suizende oren naar huis te gaan. Wioe wioe wioe en de zwaailichten gaan af. “Verdomme,” vloekt Jacky, “er zit papier vast in de gaatjestrommel.” Hij kruipt onder de machine en verwijdert met een ferme ruk een vastgelopen stuk papier uit de trommel. En dat herhaalt zich de rest van de dag. Moeilijk om te assisteren, want wanneer het op pure technische kennis aankomt, haak ik af.

Wallen tot aan de ballen

hanne slaapt“Werken in shiften, dat went nooit meiske.” Mijn collega’s – allemaal mannen -,  zien me vechten tegen de slaap. Drukkunst is een zaak van computers. Er komen weinig handen meer aan te pas. Een drukkerij is geen fabriek, maar soms lijkt het wel alsof ik aan de lopende band werk. Het drukprocédé moet je continu opvolgen en dat werk is te passief voor me. En toch, op elke pallet die piekfijn uit de machine rolt, zijn we trots, en dat gevoel hebben we dik verdiend.

– Hanne –

Meer drukker:

2 reacties op “Drukker”

  1. De Coen Robert zegt:

    in het artikel DRUKKER beweerde men dat deze stiel eigenlijk geen “ambacht” meer was… (metro)
    Dan moet je maar eens gaan kijken in een “kleine” drukkerij waar zelfs nog in TYPO (hoogdruk) gewerkt wordt en nog aan HANDZET wordt gedaan ! ! !
    Als dàt geen ambacht is.

    http://www.polyprint24.be

    maak eventueel een afspraak…

  2. Piet zegt:

    Doe het niet, je omscholen tot deze stiel. Je bent lang werkloos als je het wel doet, er is namelijk geen toekomst meer als vellen offset drukker. Het aanbod is gewoonweg nihil.

Brecht en Hanne waren ook