Brief aan werkgevers

Hanne (18) en Brecht (19) testten voor het project Roadies 40 uiteenlopende jobs. Na een jaar elke week ander werk geven ze hun eigenzinnig advies in drie brieven: één aan leerlingen, één aan leraren, en deze brief aan werkgevers en hun toekomstige collega’s.

 

Beste collega’s,

Veertig weken lang hebben wij voor Roadies elke week een andere job uitgeprobeerd. Van verpleger tot stewardess, van ingenieur tot uitvaartverzorger. Veertig werkvloeren, met evenveel coaches die ons door de moeilijkste handelingen gidsten, en nog veel meer collega’s-voor-een-week. Met die stunt willen we jongeren betere informatie geven over studiekeuze en het leven na het diploma. Maar onze ervaring delen we graag ook met alle werkgevers. Dit zijn onze bedenkingen, vanuit de andere kant van de arbeidsmarkt geschreven.

Allereerst: we werden veertig keer met open armen ontvangen. Soms zagen we collega’s die ook net bij jullie werkten, maar zich minder welkom voelden of minder gecoacht werden. Iedereen kende al snel onze naam en ons verhaal, maar die nieuwe collega die écht bij jullie kwam werken, kreeg soms minder ruimte voor zijn verhaal. Probeer je voor alle nieuwe medewerkers een even warme en veilige context te creëren als voor ons? Zij hebben misschien wél moeten knokken voor die plaats in jullie bedrijf. Zij hebben voor jou gekozen, en met wat wederzijdse moeite gaan jullie vast een lange tijd met elkaar op pad.

Een tweede zorg: de cultuur van je zaak, van je bedrijf, bepaalt wie je aantrekt. Wat baat het dat beroepssectoren campagnes voeren voor meer diversiteit of om meisjes naar een technisch of bouwberoep te lokken, als er op de werkvloer seksistische of racistische taal te horen is? Wat voor zin heeft het om mensen te lokken, alleen omdat ze borsten hebben? Zorg er toch voor dat je de interesse van elke jongere probeert te wekken. Werk aan een jobinhoud en werkcultuur die boeiender zijn dan Facebook. Dan hoef je zo ’n site niet krampachtig af te sluiten voor je werknemers. Als je onze interesse wekt, laten we je echt niet in de steek.

Belangrijker dan de inhoud van de job, is de manier hoe mensen er met elkaar omgaan. Bij een van de ‘coolste’ jobs om mee te maken, heerste er zo’n ‘cool’ bij de werknemers dat er bijna een koude sfeer hing. Waar de sfeer wel goed, veilig en leuk was, werden jobs die we eerst niet zagen zitten, heel fijn om te doen.

Ons laatste punt? Laat ons leren van elkaar: elke keer dat wij in een job mochten meedraaien, kregen we een stoomcursus. Maar we zagen ook medewerkers in vormingen een hele dag naar Powerpoints staren of wegzinken in vergaderingen waar ze zelf niks aan hadden. Dwing mensen toch niet in je systemen. Maak onze talenten en ambitie wakker. Zelfs bij die mensen waarvan je denkt dat het potentieel minder is. Als werkgever heb je de kans om mensen te laten dromen en boven zich uit te laten stijgen. Waar we dat zagen gebeuren, werd het plots veel aangenamer om te werken. Zet de komende jaren dus maar deuren open voor allerlei jongeren. Geven jullie hen de kans om een eerste, kleine werkervaring op te doen? Laat je meest gepassioneerde mensen op hen los: aan beide kanten zal de goesting en de trots groeien. En als je ergens oprechte interesse of talent ziet, reserveer dan dat plekje als jobstudent voor hen, en niet alleen voor de kinderen van de collega’s.

Mogen we jullie tot slot bedanken? Veertig keer, van harte? Het was een unieke trip, dit jaar. De rest van ons leven zullen we met andere ogen naar werken kijken. Eerst nog een diploma halen, en dan zien we elkaar snel terug.

Brecht en Hanne

 

Reacties zijn gesloten.